Nationale bestuursvergadering - Réunion du conseil national

5 juli 2016 om 19:30u te Brussel

5 juillet 2016, 19:30h à Bruxelles

Opnieuw intra-Belgische klimaatakkoord debacle in spe?

dinsdag, 19 april, 2016

De Vlaamse regering houdt vandaag een klimaattop. Allerhande organisaties, bedrijven, lokale besturen en experts zijn uitgenodigd om na te denken over de aanpak van de opwarming van de aarde, voorstellen om extra klimaatmaatregelen te nemen na 2020. Jammer genoeg zal de Vlaamse Regering, net zoals alle andere overheden in ons land, solo slim spelen en geen rekening houden met de andere bevoegde overheden die ons land (TE) rijk is. Klimaat is, zoals een reeks andere bevoegdheden in dit land jammer genoeg versnipperd (ruimtelijke ordening, mobiliteit, dierenwelzijn, ... ).

Alhoewel wij in de eerste plaats een voorkeur dragen voor de volledige her nationalisering van het klimaatbeleid, kunnen we niet anders dan de Vlaamse minister oproepen om, baserend op de organisaties, bedrijven, en experts in de andere regio’s, haar collega’s van het Waals Gewest, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de federale minister hetzelfde te doen. Dit om tot een gezamenlijk akkoord te komen alvorens het te laat is.

Onze oproep is nodig daar een nieuwe internationale gêne, naar aanleiding van het debacle rond het intra-Belgische klimaatakkoord, opnieuw dreigt te gebeuren. Niet enkel in Vlaanderen kampt men met een verouderd patrimonium. Naast DeLijn, dienen de MIVB en TEC ook te investeren in milieuvriendelijke bussen. Kortom de uitdagingen zijn dezelfde.

Het klimaat laat zich uiteraard niet temmen door één of andere taalgrens.

Verkeerde standvastigheid

donderdag, 31 maart, 2016

Premier Michel vandaag tijdens het Journaal op één: “de prioriteit is zeker niet op korte termijn een nieuwe institutionele hervorming. Zeker niet tijdens deze legislatuur, daarna zullen we zien wat noodzakelijk is."

Laten we de zaken eens rustig overlopen: zorgverzekering enkel in bepaalde regio’s van het land, gesplitste kinderbijslag, tarieven niet alleen naar gelang de notaris maar ook gewest, een gebrek aan all-in abonnementen bij het openbaar vervoer, hanteren van verschillende EPB wetgevingen, de Belgische douane die iedereen mag controleren, maar enkel nog automobilisten die in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wonen en hun verkeersbelasting niet hebben betaald kan verbaliseren, binnenkort een Vlaamse en een Waalse Grondwet, aparte herdenkingen van de wereldoorlogen, niet kunnen kiezen voor politici over heel het land, versnippering van politionele bevoegdheden te Brussel, gebrek aan normenhiërarchie, een kiesdrempel, een Vlaamse toerisme, een Waalse toerisme, maar geen Belgische toerisme, een gebrek aan een nationaal cultuurbeleid, ontiegelijk veel overleg-comité’s overlegcommissies en coördinatievergaderingen, Vlaamse en Waalse vertegenwoordigers in het buitenland, de geluidsnormen rond de nachtvluchten, meer dan 50 ministers en staatssecretarissen, meer dan 500 volksvertegenwoordigers en senatoren, 11 provinciegouverneurs, 60 députés, de meer dan 700 provincieraadsleden, 4 ministers elk bevoegd voor mobiliteit, 4 ministers elk bevoegd voor leefmilieu, ...

Laatste nieuwsfeit: vanaf 01 april treed de kilometerheffing op en van toepassing op elke vrachtwagen met een gewicht van meer dan 3,5T. Deze heffing gaat gepaard met een enorme papiermolen: alsof het niet genoeg was om 2 keer per maand per vrachtwagen facturen te krijgen zijn deze nog eens opgesplitst in drie delen: een Waals gedeelte, een Vlaams gedeelte en een Brussels gedeelte. Met andere woorden honderden extra facturen voor een vrij groot bedrijf om te verwerken. Bovendien hanteren verschillende regio's verschillende tarieven...

De lijst is eindeloos.

Voorts de premier: “Er is een democratische ruimte met de onderzoekscommissie om daar duidelijkheid te scheppen.”
Een onderzoekscommissie bestaat uit parlementsleden. Deze parlementsleden zijn lid van een politieke partij. Parlementsleden volgen al langer dan vandaag gedwee de partijleiding. Partijleidingen worden geleid door de voorzitter van de partij. Laat nu net de partijvoorzitters van traditionele en minder traditionele partijen zijn die in grote lijnen voor de staatshervormingen, lees versnipperingen van bevoegdheden, hebben gekozen (CD&V, Groen, Open Vld, sp.a, ECOLO, PS, MR, FDF , VU, SPIRIT, cdH en opgejaagd door anderen vanuit de zijlijn: NVA, LDD, Vlaams Belang, ...).

Inderdaad, de opeenvolgende staatshervormingen deelden de bevoegdheden tot in het absurde. Resultaat: minder eenheid tussen alle Belgen, minder solidariteit tussen alle Belgen, meer complexiteit, duurdere maar ook minder efficiënte structuren en organen.

Beste Premier hoe zeker bent u nog van uw stelling dat u ten vroegste na deze legislatuur zal zien wat noodzakelijk is? Bedroevend

In de nasleep van de aanslagen...

woensdag, 30 maart, 2016

Herverkozen Open Vld-voorzitter Gwendolyn Rutten in de nasleep van de aanslagen: ”We zitten met versnippering op heel veel vlakken: bestuurlijk, diensten die langs elkaar heen werken, heel veel verschillende beleidsniveaus". Wat dan moet gebeuren is: samenwerken. Dat gebeurt te weinig. Je ziet dat informatie vaak wel aanwezig is, dat het systeem wel werkt, maar dat de informatie niet raakt waar ze moet zijn, en dat iedereen naast elkaar werkt. Men weet heel vaak wat er aan de hand is, maar de informatie wordt te weinig gedeeld. Op die manier kan er niet adequaat worden opgetreden." Volgens Rutten geldt dat niet alleen voor binnenlandse diensten en niveaus, maar ook in Europa en voor buitenlandse inlichtingendiensten: "Informatie is vaak beschikbaar bij een buitenlandse inlichtingendienst, maar raakt dan niet waar ze moet zijn."

Zoals hoogleraar Paul Scheffer het al eerder deze week meldde: “België is Europa in het klein”. Dat de Europese eenmaking op vele vlakken nog dient te gebeuren is duidelijk. 28 lidstaten met elk hun eigen structuur doen samenwerken is een complexe maar nuttige bedoeling en werkt voorlopig niet efficiënt genoeg. De structuren dienen geharmoniseerd en gestroomlijnd te worden. Het is heel erg dat het zover is moeten komen: men vergelijkt België met een supranationaal entiteit bestaande uit 28 lidstaten (!) daar de complexiteit in dit prachtig landje alleen maar een gevolg is van politieke keuzes uit het verleden, een bewuste keuze en zelfs strategie.

De keuze lag alvast niet aan de burger. De Belgische burgers werden immers altijd uitgesloten in naam van diverse min of meer twijfelachtige principes: de pacificatiedemocratie die achter gesloten deuren aan het werk is (lees onderhandelingen tussen partijvoorzitters), de verzuiling en de, vooral na de Tweede Wereldoorlog, constant sterk overroepen representativiteit van de Vlaamse en de Waalse Beweging. De laatste geniale vondst bestond erin het algemeen stemrecht uit te hollen door de verkiezingen op taal-technische basis te splitsen. Of de burgers nu voor of tegen de federalisering van het land waren, de bevolking werd slechts formeel betrokken bij dit alles via en enkel via de stemplicht. Geen wonder dat het communautaire, zoals studies en peilingen jaar in jaar uit uitwijzen, geen hoofdbekommernis is van de Belgische bevolking, integendeel. Jammer genoeg verhindert dat niet dat de partijen na elke verkiezing een nieuwe fase van staatshervormen aanvatten.

In zijn boek “Het Tweede Burgermanifest, de weg naar politieke vernieuwing”, over het aantrekken van (goedkope) Waalse werknemers in Vlaanderen, bewierookt voormalig VLD voorzitter, Guy Verhofstadt nog in de jaren 1990 de complexiteit van een staatsstructuur: door fiscale concurrentie tussen de verschillende gewesten te stimuleren. Een bijkomend voorbeeld: rond de jaren 2008-2010 wilde de Open VLD “de bevoegdheid inzake conjuncturele werkloosheid (dat is de werkloosheid tot twee jaar) bij de federale overheid laten. Nadien, de zogenaamde structurele werkloosheid, wordt een verantwoordelijkheid van de gewesten...”

Nogmaals Herverkozen Open VLD- voorzitter Gwendolyn Rutten in de nasleep van de aanslagen: “We leven in een heel versnipperd land, we moeten ons misschien eens de vraag stellen of die versnippering altijd zo verstandig is". De VLD of Open VLD of PVV hebben de laatste decennia mee het staatsbestel alleen maar ingewikkelder gemaakt. Hoe graag we het ook horen: dit is vrezen wij pure politieke recuperatie en dus totaal ongeloofwaardig. De ettelijke nutteloze en dure staatshervormingen krijgt de burger als een bo(e)merang terug in het gezicht. Dit is ronduit Schandalig.” Of anders gezegd: le nouveau PVV est arrivée”.

Beste Belgische burger: hebt u hier nog goesting in?

Een Vlaamse Grondwet

zondag, 13 maart, 2016

Bourgeois pleit voor meer grondwettelijke bevoegdheden voor Vlaanderen, met als kers op de taart een eigen grondwet. Niets nieuws onder de zon want om de zoveel tijd komt er een minister-president met zo'n initiatief. De Vlaamse grondwet is een symbool waar elke minister-president graag eens mee uitpakt. Het begon 20 jaar geleden, toen vijf jonge juristen een 'Proeve van Vlaamse Grondwet' uitschreven, wat algauw in 1996 gevolgd werd door de zogenaamde 'Schrikkelnota' van toenmalig minister-president Luc Van den Brande (CD&V). In 2006 was het Vlaams Parlementsvoorzitter Norbert De Batselier (sp.a) die de gedachte van een Vlaamse grondwet oprakelde. Nadien werd, onder leiding van Kris Peeters (CD&V) door de Vlaamse Regering (sp.a, N-VA en CD&V) het Vlaams Handvest in 2012 goedgekeurd. “Het Vlaams Handvest dat onder de vorige regering vorm kreeg, kan deze legislatuur al goedgekeurd worden als resolutie. Zonder grondwetsherziening kan je dus nu al stappen zetten”, benadrukt viceminister-president Hilde Crevits (CD&V) in reactie op het pleidooi van minister-president Geert Bourgeois (N-VA).

Het Handvest voor Vlaanderen is een voorgesteld basisdocument voor Vlaanderen waarin de rechten en vrijheden van de Vlamingen en de werking van de Vlaamse deelstaat worden beschreven. De tekst van het Handvest had de steun van alle politieke partijen die deel uitmaakten van de Regering-Peeters ‪II‬ en kan dus in principe goedgekeurd worden door het Vlaams Parlement. Maar de Vlaamse regering had toen beslist eerst onderhandelingen op te starten met politieke partijen van de oppositie om voor de goedkeuring de steun van een tweederdemeerderheid te bekomen. Die onderhandelingen zijn echter nog niet afgerond. De toenmalige oppositiepartijen hebben al negatief gereageerd, omdat ze bij de uitwerking ervan niet betrokken waren, waardoor ze niet konden pronken, het beeld was al immers gecreëerd dat niet zij diegenen zijn die het idee hebben gehad om dit handvest uit te werken. De open vld vond de tekst te sociaal. Fractieleider Filip Watteeuw (GROEN) reageerde destijds onder het mom dat de totstandkoming van het handvest gepaard ging met een "trieste manier van werken". Vandaag horen we bij monde van zijn voorzitster dat ze geen enkel probleem heeft met het spreken over een Vlaamse grondwet en voor meer inspraak voor de burgers.

We willen erop wijzen dat de inspraak van burgers niet afhangt van het louter bestaan van een grondwet. Vanaf 2017 wordt het mogelijk op Waalse schaal volksraadplegingen te organiseren. Zo wordt Wallonië de eerste van de drie gewesten in ons land die gebruik maakt van het organiseren van referenda. “De achterliggende ambitie is de kloof tussen de burger en de beleidsmaker te verkleinen”, aldus PS-fractieleider Christophe Collignon.

Volgens huidig Vlaams minister-president Geert Bourgeois (N-VA) is er te weinig besef van de fundamentele waarden, rechten en vrijheden die normalerwijze deel uitmaken van de grondwet. “Daarnaast denk ik is er een gebrek aan een constitutieve autonomie voor Vlaanderen en dus een eigen grondwet en een grondwettelijke cultuur.”

Vooreerst denken wij niet dat het louter invoeren van een Vlaamse grondwet het besef zal doen groeien van de fundamentele rechten, waarden en vrijheden. Bovendien is het manifest onjuist te zeggen dat ten noorden van de taalgrens men geen grondwettelijke cultuur kent. Aangezien ook zij deel uitmaakt van het land België en de Belgische grondwet sinds 1830 een feit is, bestaat er dus in se een grondwettelijke cultuur (Het Grondwettelijk Hof, de grondwet, enz...) Het implementeren van een extra grondwet op regionaal niveau zal niet voor de “verhoopte cultuurshock” zorgen.

Voorts vertelt hij dat de grondwet, of charter een belangrijk document is die de oude Vlamingen met een natiebesef samen met de nieuwe Vlamingen die toekomen vanuit een andere cultuur een nieuwe gemeenschap vormen op basis van die gedeelde waarden. De bevolkingsgroepen (zowel oude als nieuwe Belgen) die tot nu toe onverschillig bleven voor de Vlaamse identiteit moeten zich dus bewuster worden van hun Vlaamse identiteit. Sinds de jaren 1990 zien het gros van die burgers het nut niet van nieuwe staatshervormingen.
Voor de Vlaams minister-president Bourgeois (N-VA) dient de Vlaamse grondwet om de volgende basiswaarden te beklemtonen: respect voor elke levensbeschouwing, alle gelijkheden man vrouw, discriminaties.

Wat bereiken we ermee dat in de Vlaamse grondwet de vrijheid van meningsuiting staat? Die staat al in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), en in de Belgische grondwet. De basiswaarden worden vandaag beklemtoont door onder meer de Grondwet en het EVRM. Bovendien is de tekst, het handvest dat zou moeten uitmonden in een Vlaamse grondwet, gebaseerd op de Belgische Grondwet, de bijzondere wetten op de staatshervorming en internationale mensenrechtenverdragen. Daarenboven refereert het handvest naar een aantal decreten die al in voege zijn.

Laten we het Handvest voor Vlaanderen van nabij bekijken: Het eerste artikel refereert naar de eerste drie artikelen van de Belgische grondwet. Artikel 2 “volgt impliciet uit een analoge toepassing van de artikelen 33 en 34 van de Belgische grondwet”. Artikel 3 refereert naar de artikelen 4,5,7 en 128 van het Belgische grondwet. Onder titel II worden de rechten en vrijheden opgesomd. Deze artikels doen niets anders dan refereren naar het Handvest van 7 december 2000 van de grondrechten van de Europese Unie, …

Zoals eerder uiteengezet, beklemtoont CD&V dat het Vlaams Parlement in een resolutie het Vlaams handvest kan goedkeuren, dat gebaseerd is op de grondrechten van de Europese Unie. Alsof België geen deel uitmaakt van de Europese Unie? Alsof België geen richtlijnen moet omzetten in wetten?

De Belgische Alliantie is een Vlaamse grondwet daarom niet genegen. Wat bovendien alweer in de media duidelijk naar boven komt is de perceptie dat het enkel en alleen de schuld is van de Vlaams Nationalisten. De andere partijen hebben ook boter boven het hoofd. Laten we bovendien niet vergeten dat bezuiden de taalgrens de grootste Franstalige taalpartij PS reeds in 2006 een voorstel tot decreet heeft ingediend voor de introductie van een Waalse grondwet.

Een symbolische tekst met grote principes waar de mensen niets mee zijn. De constitutieve autonomie kan perfect gedefinieerd worden in een Belgische grondwet. Vanuit deze grondwet worden reeds de bevoegdheden expliciet vermeld die aan de regionale overheden worden toevertrouwd.

De nood van een Vlaamse grondwet wordt bovendien ontkracht door de éénvoudige reden dat de regio's vandaag voldoende bevoegdheden hebben om nieuwkomers te laten integreren. Vlaanderen is bijvoorbeeld niet alleen bevoegd voor het onthaal van nieuwe Belgen, zij is bovendien ook bevoegd voor het tewerkstellingsbeleid, het woonbeleid, gezinsbeleid en het onderwijs. Kortom: Vlaanderen heeft voldoende hefbomen om zichzelf te verankeren als sociale entiteit. Het argument van de sp.a, dat vooral wijst op de sociale punten uit de tekst, en zegt bij monde van de toenmalige fractieleider Bart Van Malderen, dat Vlaanderen met deze Vlaamse grondwet hiermee “verankerd is als sociale entiteit”, is dan ook op zijn zachtst gezegd weinig geloofwaardig. Het is geen kwestie van de schuld van “La Belgique à papa” of de “luie Walen”, wel een kwestie van goed bestuur.

De vergelijking met Duitsland en de Verenigde Staten is intellectueel ook niet eerlijk: de Belgische staatshervorming is tot nu toe jammer genoeg altijd centrifugaal geweest: de unitaire Staat heeft gedeeltelijk bepaalde bevoegdheden afgestaan aan de deelgebieden. Dit verklaart waarom de constitutionele regels van die deelstaten geregeld zijn in federale normen, zoals de Belgische Grondwet en de Bijzondere Wet op de Hervorming van de Instellingen. Bij centripetale federale staten (zoals de Verenigde Staten en Duitsland, landen waarmee de protagonisten van een Vlaamse grondwet graag mee vergelijken), hebben de deelstaten eerder zelf een eigen Grondwet waarin de instellingen van de deelstaat worden bepaald. Daarom vinden wij dat de introductie van een Vlaamse grondwet geen goed idee is want een wijdverspreide vergissing die meteen moet worden ontkracht, is dat België de unie is van twee eerder bestaande entiteiten met ronduit verschillende economische, politieke, sociale en culturele karaktertrekken: Vlaanderen en Wallonië. Bovendien levert praktisch gezien dit soort voorstellen niets op. We denken bijvoorbeeld niet dat de integratie van grote groepen nieuwkomers zal bevordert worden. Het energie- en klimaatbeleid dat ons internationale gêne heeft opgeleverd, zal hiermee niet vermeden kunnen worden, in tegendeel.

Tot slot: nog volgens de Vlaams minister-president Bourgeois (N-VA), bevat de Vlaamse grondwet een preambule, “die wervend is en vorm geeft aan de Vlaamse burgerschap”. Zoals eerder aangetoond staan deze waarden al ingeschreven in de Belgische grondwet. Maar De Belgische Alliantie pleit wel voor een preambule, zoals dat ook het geval is in een aantal andere landen, waaronder het federale Verenigde Staten van Amerika waarmee de protagonisten van de Vlaamse grondwet zich graag mee vergelijken. De vertaalde tekst van de preambule vervat de volgende zin: “Wij, het volk van de Verenigde Staten, verordenen en vestigen deze Grondwet voor de Verenigde Staten van Amerika, met als doel een meer perfecte unie te vormen, gerechtigheid te vestigen, de binnenlandse rust te verzekeren, in de gemeenschappelijke verdediging te voorzien, het algemeen welzijn te bevorderen en de zegeningen van de vrijheid voor onszelf en ons nageslacht te beveiligen.” De meer perfecte unie waarvan sprake in deze preambule, is natuurlijk zoek met een Vlaams Nationalistische partij die zich steeds wil afkeren van bijvoorbeeld de Frans en Duitstalige Belgen. De Belgische Alliantie zou daarom willen pleiten voor een preambule in de Belgische grondwet die de unie tussen alle Belgen wettelijk verankerd en versterkt.

De Brusselse tunnels: “de saga continues”

donderdag, 3 maart, 2016

Aan de saga van de Brusselse tunnels komt maar geen einde: op aanbeveling van een extern studiebureau dient de Montgomerytunnel uit veiligheidsoverwegingen in beide richtingen afgesloten te worden. Opdat Brussel bereikbaar zou zijn, nodigde Brusselse minister van mobiliteit Pascal Smet (sp.a) eerder deze week zijn collega's uit: de federale minister van mobiliteit Jacqueline Galant (MR), de Vlaamse minister van mobiliteit Ben Weyts (N-VA) en tot slot de Waalse Carlo Di Antonio (cdH) voor een ontbijt. Als bij wonder werd er geen beslissing genomen. Men is wel overeengekomen om elkaar nog eens te zien teneinde een werkschema op te richten. De voorzitter van de Brusselse MR, Didier Reynders, hoopte al een werkschema te kunnen opstellen tijdens de volgende vergaderingen. Een eerste vergadering zou plaatsvinden in het kader van Beliris. Beliris, dat deel uitmaakt van de Federale Overheidsdienst (FOD) Mobiliteit en Vervoer, krijgt zijn opdrachten van een zogenaamde “Samenwerkingscomité”. Hierbij beslissen 6 federale en 6 regionale ministers samen welke verbeteringsinitiatieven in Brussel zullen worden uitgevoerd. Tijdens de jaarlijkse begrotingsonderhandelingen legt de federale overheid het budget voor Beliris vast. De federale staat engageert zich om een reeks ingrepen uit te voeren in het Brussels grondgebied op vlak van mobiliteit, groene ruimtes, cultuur, erfgoed, sociale huisvesting, enz. Bij de aantrede van de huidige federale regering heeft men beslist het samenwerkingscomité te laten samenstellen uit 6 federale en 6 regionale ministers. Aan Brusselse kant zijn er: de Minister-president van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering, de Brusselse minister bevoegd voor Financiën, Begroting en externe betrekkingen, de Brusselse minister bevoegd voor openbare werken en mobiliteit, de Brusselse minister van tewerkstelling en economie, de Brusselse minister van huisvesting, levenskwaliteit, leefmilieu en energie, de Brusselse staatssecretaris voor ontwikkelingssamenwerking, verkeersveiligheidsbeleid, gewestelijke en gemeentelijke informatica en digitalisering, gelijkekansenbeleid en dierenwelzijn. Aan federale kant zijn de volgenden bevoegd: de eerste minister, de minister van buitenlandse zaken (onder meer bevoegd voor Beliris), de minister onder meer bevoegd voor werk en economie, de minister bevoegd voor onder meer binnenlandse zaken, de minister bevoegd voor onder meer de middenstand en tot slot de minister onder meer bevoegd voor ontwikkelingssamenwerking.

Door haar ingewikkelde en inefficiënte staatsvorm, het resultaat van zes staatshervormingen, werd het Overlegcomité in het leven geroepen, een orgaan waarin vertegenwoordigers zetelen. De Premier bracht het dossier van de Brusselse tunnels op de agenda. Het Overlegcomité werd in het leven geroepen om enige coherentie te bewaren in het beleid. Het is een orgaan waarin de verschillende regeringen elkaar regelmatig ontmoeten (de premier, vijf leden van de federale regering, de minister president van de Vlaamse regering, een minister uit de Vlaamse regering, de minister-president van de Franse Gemeenschapsregering, de minister-president van de Waalse Gewestregering, de minister-president van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering een minister uit de Brusselse Hoofdstedelijke Regering) overleg kunnen plegen en beslissingen bij consensus nemen. In de praktijk bleek het net anders uit te draaien: de premier en de Vlaamse minister-president zouden hun ongenoegen hebben laten blijken: “Brussel weet gewoon niet wat ze gaat doen”. Rudi Vervoort Brussels Minister-president reageert furieus op de kritiek: “De schuld bij de Brusselse regering leggen op een moment dat overleg tot concrete oplossingen moet leiden in het belang van alle burgers, dat doet vragen rijzen over de welwillendheid van deze federale regering ten aanzien van alle belgen", sneert hij. De Brusselse minister-president wijst ook de federale regering met de vinger. Over het Gewestelijk Expresnet - “dat voor meer capaciteit en meer treinen moet zorgen op de grote spoorlijnen van en naar Brussel - kwam er geen duidelijkheid over een kalender of over investeringen,” merkt hij op. "De federale regering was niet in staat het minste engagement te tonen in het dossier." In een voorspelbare reactie maakt Vlaams-nationalist Ben Weyts duidelijk dat niemand moet verwachten dat Vlaanderen zal meebetalen aan de renovatie van de tunnels. Kortom ook de Brusselse tunnels zorgen in het overlegcomité voor een klassiek rondje bekvechten: vechtfederalisme op zijn best.

Bovendien rijst de vraag wie er voor wat verantwoordelijk is. Het is geen goed idee een bevoegdheid als mobiliteit te laten afhangen van vier verschillende beleidsniveaus. Elk niveau is bevoegd voor een ander deel van de vervoermiddelen, elk beslist over zijn budget met als gevolg een gebrek aan globale oplossing of coherent beleid. Elk beleidsniveau hanteert een tunnelvisie. Het feit dat we in ons landje er niet in slagen een “all in”-abonnement te maken waarmee je op alle vervoersmaatschappijen terecht kunt, met inbegrip van de stadsfietsen en autodelen, spreekt boekdelen.

De Alliantie pleit al langer voor een efficiënter bestuur en het afschaffen van vele beleidsniveaus. Het doet ons denken aan het befaamde Belgische klimaatakkoord: te veel ministers moeten akkoord gaan over grensoverschrijdende materies.
En de oplossing? Ze blijft uit, het pingpongspel over Brussel gaat verder.

Regionalisering van het spoor

woensdag, 6 januari, 2016

Om ervoor te zorgen dat Vlaamse pendelaars niet de dupe zijn van Waalse stakers, is er geen splitsing van de NMBS nodig. Dat zegt Bart De Wever (N-VA) vandaag in Het Laatste Nieuws. "Je kan een praktische splitsing organiseren door lijnen te ontdubbelen. Antwerpen-Charleroi en Charleroi-Antwerpen: knip die door in Brussel. Perfect mogelijk. Je kan de regionalisering ook in de praktijk organiseren", aldus De Wever. "Is het nodig of nuttig dat je in één lijn van Antwerpen naar Charleroi gaat of van Oostende naar Luik? Charleroi-Brussel en Antwerpen-Brussel, dat zijn de drukke trajecten. Maar wat zie je nu? Van Brussel tot Antwerpen rijdt de trein leeg om daar pendelaars op te pikken die naar Brussel moeten, waarna de trein leeg doorrijdt naar Charleroi."

De N-VA pleit al langer voor een splitsing van de NMBS. Niet alleen was zij voorstander van de opdeling in een “Infrabel”, “NMBS”, en “HR-NMBS”. Onder meer naar aanleiding van de verkiezingen in 2014, heeft de partij haar “confederaal België” voorgesteld (http://www.belgischealliantie-alliancebelge.be/bab/nl/node/349 ). Indien de partij van De Wever haar zin zou krijgen dan worden de spoorwegen niet opgedeeld in twee of drie structuren maar in zes verschillende bedrijven: een Vlaamse en een Waalse NMBS die de treinen doen rijden, een Vlaamse, Brusselse en Waalse Infrabel die het spoornet onderhouden en één confederale veiligheidsdienst die het verkeer monitort op het hele Belgische net.

Op de vraag van De Wever of het nuttig is dat je bijvoorbeeld in één lijn van Antwerpen naar Charleroi gaat of van Oostende naar Luik kunnen we snel beantwoorden: Ja. Alle Belgen, ook diegene die bezuidens de taalgrens wonen moeten kunnen gebruik maken van een Belgische spoorwegmaatschappij die hen onder meer vervoert naar de Belgische kust. Treinreizigers die omwile van hun moedertaal dienen over te stappen is een lelijke maar eerste stap naar een volledige splitsing van ons landje. Meer en meer Belgen gaan tegenwoordig liever naar zee in Frankrijk, aan de Opaalkust, dan aan de Belgische kust. Vooral Franstaligen kiezen voor Frankrijk omdat ze het gevoel hebben dat ze in Vlaanderen niet welkom zijn. De toeristische sector aan de kust doet er alles aan om de Waalse toeristen niet te verliezen.

Om het openbaar vervoer beter af te stemmen pleit De Wever bovendien voor een samensmelting van De Lijn en een "Vlaamse" NMBS. Het voorstel is absoluut weinig geloofwaardig omdat de redenering niet consequent gevolgd wordt daar de N-VA tegelijkertijd voorstelt om het treinvervoer te regionaliseren en dus op te splitsen. De efficiënte afstemming van het openbaar vervoer in zijn geheel stopt met andere woorden tot aan de taalgrens. Het groepsegoïsme van het Vlaams Nationalisme wil niet verder kijken dan een gesproken taal.

Wij menen dat regionalisering van het transport tot inefficiëntie leidt. Het transport en het verkeer en wegeninfrastructuur zijn materies waar, zoals in de meeste federale staten, een homogene centrale bevoegdheid moet zijn.

Zullen de treinen tussen Antwerpen en Charleroi of tussen Luik en Oostende beter en stipter rijden als de NMBS gesplitst is? Wij denken van niet. Het omgekeerde is waar: problemen worden gemakkelijker opgelost in een sfeer van samenwerking, verdraagzaamheid en solidariteit dan in een sfeer van verdeeldheid en na-ijver.

Belgisch antidopingbeleid

maandag, 23 november, 2015

Samen met enkele andere landen heeft België van het Wereldantidopingagentschap WADA een negatief rapport ontvangen. Ons land heeft tot maart 2016 om zijn zaken op orde te krijgen. Ondertussen staat ons landje op een “watchlist”. Andere landen, waaronder Rusland, staan mee op de lijst. Reden: door onze staatsstructuur zijn de Duitstalige Gemeenschap alsook de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (Brussel) nog niet WADA conform. Gelukkig kunnen we onze dopingbestrijding niet vergelijken met Russische toestanden, maar het is tekenend voor een klein prachtig landje als de onze, dat we erin slagen om op deze lijst te staan, dit louter omwille van onze staatsstructuur.

Ten gevolge van de overheveling van alle culturele beleidsaspecten naar de (cultuur) gemeenschappen (Duitstalige, Franstalige en Vlaamse), werd het beleidsdomein “sport” een regionale bevoegdheid. Doping bleef evenwel tot 1980 onder het federale ministerie van Volksgezondheid ressorteren. Sinds 1989 is Brussel, via de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie zelf bevoegd voor persoonsgebonden materie waaronder sport, gezondheid en persoonlijke bijstand.
Op de website van het WADA kan men alle nationale antidoping agentschappen van elk land terugvinden. Ieder land wordt dus één keer vermeld. Het is hallucinant om te mogen vaststellen dat naast andere landen, België er welgeteld 4 keer in vertegenwoordigd wordt (!) (zie ook foto onderaan de tekst):

* Belgium (Brussels): Joint Communities Commission
* Belgium (Flanders): NADO Flanders
* Belgium (French Community): French Community of Belgium NADO
* Belgium (German Community): Ministerium der Deutschsprachigen Gemeinschaft Belgiens

Op de website treft men ook een lijst aan van samenwerkingsverbanden die regio’s worden genoemd: “Regional Anti-Doping Organizations” (RADO). Men zou misschien kunnen denken dat hier subnationale regio’s vertegenwoordigd worden en dat België geen unicum is. Niets is echter minder waar. Het betreft landen die internationale regio’s vormen en dus beslist hebben om samen te werken. In de rest van de wereld heeft men ingezien dat het efficiënter en beter is dat landen samenwerken, zonder elk land te moeten opsplitsen. Regionale organisaties zijn bij het WADA landen die regio’s vormen en samenwerken, zonder zichzelf eerst administratief en of bestuurlijk op te splitsen.

Is het antidopingbeleid dan misschien taalafhankelijk?

Philippe Muyters, minister van sport van De Vlaamse Gemeenschap: “Dopingbestrijding kan immers maar efficiënt zijn als ze internationaal wordt toegepast. Doel van ons beleid is de cleane sporter te beschermen en te zorgen voor gezonde sportbeoefening, zowel in topsport als in alle andere vormen van sportbeleving. Door de creativiteit van de zondaars moeten we strenger en slimmer zijn, maar wel zonder onze menselijkheid los te laten.”

Bij de Franstalige Gemeenschap (Fédération Wallonie-Bruxelles) ziet de missie er als volgt uit: “En collaboration avec les autres Communautés du pays, nous veillons à prévenir et à détecter l’utilisation de substances ou méthodes interdites dans la pratique du sport sur son territoire. La lutte contre le dopage vise à défendre un sport propre, intègre et fair play, il constitue un danger pour la santé des sportifs. Si certains effets ne sont visibles qu’à court terme, les conséquences sur l’organisme peuvent quant à elles rester présentes à vie. Le dopage nuit à l’image et à l’intégrité du sport.“

Op de website van de Duitstalige Gemeenschap kunnen we het volgende lezen:
“Nur mit einem gesunden sportlichen Ehrgeiz kann man auf Dauer Höchstleistungen erzielen. Aber, wenn nur noch ein Sieg zählt, wird schnell die Vernunft ausgeschaltet und stattdessen treten gefährliche Eigenschaften wie Maßlosigkeit und Rücksichtslosigkeit ein. Der Missbrauch von Medikamenten liegt in diesem Stadium leider oft Nahe und so steigt auch die Gefahr, seinem eigenen Körper große Schäden zuzufügen. Aus diesem Grund ist es besonders wichtig, gegen das Doping zu kämpfen.”

Doel nochtans voor elke sportbeoefenaar, en dus elke Belgische sportbeoefenaar, zou volgens het WADA hetzelfde moeten zijn: “...De fundamentele rechten van atleten beschermen opdat zij kunnen mee participeren in een dopingvrije sport en het promoten van gezondheid, eerlijkheid en gelijkheid voor alle atleten wereldwijd...”(World Anti-Doping Code 2015, p.11).
Is de uitoefening van een taal bepalend voor de te hanteren waarden en normen binnen de sport? Is het bekomen van een propere sport taalafhankelijk? Is doping minder gevaarlijk bezuidens de taalgrens? Moeten we dan niet op alle plaatsen van ons grondgebied strenger en slimmer zijn? Of zijn de zondaars minder creatief door het gebruik maken van een bepaalde taal? Is de gezondheid dan toch niet voor ELKE Belg belangrijk?

Vóór de oprichting van het WADA in 1999 en de realisatie van de eerste WADA-Code in 2003, was er sprake van een heus amalgaan van dopingdefinities en lijsten van verboden producten. Elke sportfederatie, sportorganisatie, internationale vereniging en ook sommige landen hanteerden een andere definitie en verboden lijst om de strijd tegen doping aan te gaan. Die verschillen werden in grote mate weggewerkt door de oprichting van het WADA, die de harmonisering van het dopingbeleid voor ogen had.

Maar zoals het dikwijls in ons landje gaat, worden de zaken opgesplitst om nadien commissies, samenwerkingsakkoorden, protocollen en Overlegcomités op te richten. Zaken die inefficiënt zijn en vooral veel geld kosten. Indien men de moeite neemt om dergelijke initiatieven te nemen, kan men evengoed energie en enige goede wil aan de dag leggen om de zaken niet op splitsen en naar elkaar te luisteren. Het volgende voorbeeld spreekt boekdelen: “Samenwerkingsakkoord tussen de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap, de Duitstalige Gemeenschap en de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie betreffende dopingpreventie en bestrijding in de sport”, (BS 5 juli 2012). De lijst van de excellenties die het ondertekend hebben is ook behoorlijk indrukwekkend (!):

Voor de Vlaamse Gemeenschap : De Minister-President van de Vlaamse Regering,
K. PEETERS, De Vlaamse Minister van Financiën, Begroting, Werk, Ruimtelijke Ordening en Sport,
Ph. MUYTERS, Voor de Franse Gemeenschap : De Minister-President van de Regering van de Franse Gemeenschap, R. DEMOTTE, De Vice-minister-President en Minister van Begroting, Financiën en Sport, A. ANTOINE , Voor de Duitstalige Gemeenschap, De Minister-President van de Duitstalige Gemeenschap en Minister van Lokale Besturen, K.-H. LAMBERTZ, De Minister van Cultuur, Media en Toerisme, Mevr. I. WEYKMANS, De Minister van Gezin, Volksgezondheid en Sociale zaken, H. MOLLERS, Voor de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie, Het Lid van het Verenigd College van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie van Brussel-Hoofdstad, bevoegd voor het Gezondheidsbeleid, J.-L. VANRAES, Het Lid van het Verenigd College van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie van Brussel-Hoofdstad, bevoegd voor het Gezondheidsbeleid,B. CEREXHE.

We blijven het ons afvragen: Is de uitoefening van een taal bepalend voor de te hanteren waarden en normen binnen de sport? Is het bekomen van een propere sport taalafhankelijk? Is doping minder gevaarlijk bezuidens de taalgrens? Moeten we dan niet op alle plaatsen van ons grondgebied strenger en slimmer zijn? Of zijn de zondaars minder creatief door het gebruik maken van een bepaalde taal? Is de gezondheid dan toch niet voor ELKE Belg belangrijk?

Belgische Alliantie – Alliance Belge – Belgischer Allianz

Teken samen met ons de petitie voor een nationale kieskring!

maandag, 7 december, 2015

Petitie voor een federale kieskring

Een gezonde democratie vergt dat diegenen die willen besturen verantwoording afleggen aan de gehele bevolking. Enkel een electorale band met alle burgers kan de federale politici aansporen om op efficiënte wijze een toekomstvisie te formuleren die aansluit bij de wensen van alle inwoners van het land.

Daarom vragen wij dat een aantal zetels in de Kamer verdeeld worden in een federale kieskring die het hele land omvat.

I want you for Belgium

maandag, 7 december, 2015

Ons landje heeft uw steun nodig!

Het wordt tijd voor een nieuw België, een België die verdraagzaam is, een België dat solidair is met elke Belg, los van je afkomst, geloof, etnie, geslacht, leeftijd of geaardheid, een België los van de achterhaalde communautaire disputen, een België waar het goed is om te ondernemen, een België met een beleid dat de nodige sociale correcties uitvoert, een België zonder wij en zij, een België met een beleid die de juiste regionale accenten legt daar waar nodig!

Steun ons en help mee de Belgische Alliantie uitbouwen. Om de centrifugale krachten in ons landje een halt te roepen. Mail ons naar: info@belgischealliantie.be

In de machinekamer van de politiek

woensdag, 29 januari, 2014

Gezellig en zelfs vrolijk, zo was de sfeer op de persvoorstelling van "In de machinekamer van de politiek", het boek van Servais Verherstraeten (staatssecretaris voor Staatshervorming, of hoe men overbodige politieke jobs creëert (CD&V)). Een ding was al van meet af aan duidelijk, we citeren hem even: "Vrienden ik ben ervan overtuigd dat dit niet de laatste staatshervorming zal zijn. De vraag stelt zich niet of er een volgende staatshervorming komt, de vraag stelt zich alleen wanneer en hoe", aldus de staatssecretaris. Vlaams minister-president Kris Peeters en CD&V-voorzitter Wouter Beke namen die gelegenheid te baat om de zesde staatshervorming te bewieroken.

"We geven 20 miljard door aan Vlaanderen om beleid op maat te kunnen voeren". Of anders gezegd hoe federale politici langs beide kanten van de taalgrens aan de nodige competentie en staatsmanschap missen om op het federaal niveau een beleid te voeren met de juiste regionale accenten.

In deze retoriek van de CD&V wemelt het trouwens van de boodschap: "wij mogen op de borst kloppen, wij hebben het gedaan, de andere stonden aan de zijlijn". Het achterna hollen van de Vlaams-nationalisten is ons uiteraard niet ontgaan.

De Belgische Alliantie trapt hier ook niet in, en volgt deze situatie, baserend op een kortzichtige achterhaalde "wij" en "zij" denken louter omwille van een taalverschil, op de voet.

Absurditeiten van de zesde staatshervorming: controle op de verkeersbelasting

woensdag, 25 december, 2013

Vanaf januari 2014 wordt één van de zoveelste absurditeiten van de zoveelste nutteloze staatshervoming van kracht: de douane mag iedereen controleren, maar kan enkel nog automobilisten die in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wonen en hun verkeersbelasting niet hebben betaald verbaliseren. Belgen die buiten het Brussels Gewest wonen ontsnappen aan deze controle.

Het is tekenend dat een orgaan als de Douane, één van de laatste nationale symbolen, uitgehold wordt.

Ons land is maar een duimbreed groot. Zijn we dan niet allemaal Belgen? Het is alsof enkel Brusselaars in de regio Brussel rijden, en Vlamingen in Vlaanderen. Waarom moeten de controles gefragmenteerd worden omdat sommigen enkel het Nederlands of enkel het Frans spreken, of misschien tweetalig zijn?

De Belgische Alliantie betreurt de zoveelste toegeving van de traditionele politiek. De acht partijen die het akkoord over de zesde staatshervorming hebben gesloten (CD&V, CDH, PS, SP.A, Open Vld, MR, Groen en Ecolo) maken helaas een zoveelste tendentieuze bocht, waar ons landje een zware prijs voor betaald. Geen enkele Belg is gebaat bij deze zoveelste nutteloze splitsingsdrang.

Deze politiek beoogd noch een goed efficiënt bestuur noch het versterken van ons land, maar enkel het bestendigen van haar machtspositie.

What's new?

maandag, 4 november, 2013

De afgelopen week werd veel aandacht gevestigd op de bekendmaking van het programma van de NVA. De media was vooral geïnteresseerd in hoe deze partij het begrip confederalisme zou inkleden.

België wordt volledig uitgekleed. Volgens de NVA werkt het huidige systeem van “gedwongen samenwerking” niet. De NVA gelooft wel in een “vrijwillige samenwerking” (!). Voor haar staat confederalisme als het ware gelijk met “opbouwen”(!).

De Vlaamse Beweging, waar onder meer de NVA de politieke emanatie van is, heeft minstens 50 jaar lang, de traditionele politiek zover gekregen om over te gaan tot nutteloze staatshervormingen. Het valt te betreuren dat deze staatshervormingen enkel leiden tot divergenties tussen Belgen uit het noorden en die uit het zuiden van het land.

Bovendien wordt Brussel bevoegd voor de zogenaamde grondgebonden bevoegdheden en wordt hiermee een regio, de zogenaamde: “Regio Brussel Hoofdstad” bekomen. Daar de persoonsgebonden bevoegdheden volledig Vlaams en Waals zijn, moeten de Brusselaars kiezen.

De Duitstalige Belgen zijn ook niet te spreken over de toekomstplannen van de NVA: België wordt een confederatie met twee deelstaten, de Duitstalige Belgen worden onderdeel van Wallonië. Onze landgenoten willen een deel blijven uitmaken van België, onder de verantwoordelijkheid van gans het land.

Maar het zou de Belgische Alliantie niet verwonderen indien de traditionele partijen de zoveelste tendentieuze bocht zullen maken. De traditionele partijelites (CD&V, Open-VLD, MR, cdH, PS, sp.a, ECOLO en Groen!), zijn minder bekommerd om een efficiënt federalistisch project. Deze elite heeft de communautaire kaart getrokken louter uit electoraal gewin en dit omdat de klassieke partijen hun electorale aanhang zagen afkalven.

De Belgische Alliantie is van oordeel dat de perverse gevolgen van deze nutteloze staatshervormingen ertoe leiden tot meer inefficiënte kosten in ons landje. Hoe meer men splitst, hoe meer ambtenaren er zijn. Dit heeft als gevolg dat het overheidsbeslag groter wordt. De overheid weegt veel te zwaar op onze Belgische economie. Het overheidsbeslag moet daarom naar omlaag. Bovendien leidt de roep naar meer splitsing tot meer bevoegdheden, waardoor het overheidsbeslag nog groter wordt. Niet alleen de Vlaams-nationalisten maar ook de traditionele politiek stellen zich dan verbaasd de vraag waarom de loonkosten in ons land zo hoog zijn...

Brussel inlijven, de staatsschuld via BTW aflossen, alles wordt minutieus voorbereid. Over 25 jaar de onafhankelijkheid van Vlaanderen realiseren, zonder staatsschulden en Brussel als Vlaamse hoofdstad. De Belgische Alliantie vraagt zich nog maar eens af: whats new? Bovendien lijkt het vandaag kennelijk bon temps te zijn om weer aan NVA bashing te doen, maar de traditionele partijen hebben ook boter op hun hoofd!

Dit confederatie België is een belediging, niet alleen voor de 1,3 miljoen Brusselaars, maar voor alle Belgen!

Belgische Alliantie – Alliance Belge – Belgischer Allianz

Een staaltje vechtfederalisme...

zondag, 20 oktober, 2013

Zuiver, schoon water is van vitaal belang voor de gezondheid en het welzijn van de mens, alsook voor de natuurlijke kringlopen en het milieu in het algemeen.

Onder het mom “wat we zelf doen, doen we beter”, zijn met de tweede staatshervorming van 1980, de gewesten hiervoor bevoegd.

In 1991 vaardigt Europa een richtlijn aangaande afvalwater. In 2004 kreeg ons landje een eerste veroordeling omdat het niet in orde was. In 2010 stelt Europa vast dat niet alle Gewesten voldoen aan de richtlijn. Vandaag in 2013, 22 jaar later, resulteert dit in een boete van 10 miljoen euro.

De verschillende ministers van leefmilieu en de staatssecretaris verwijten elkaar en schuiven hun verantwoordelijkheid aan de kant.

Gelet op de problematiek, dat geen staatsgrenzen noch taalgrenzen kent vraagt de Belgische Alliantie zich af waarom er voor ons prachtig klein landje met amper 11 miljoen inwoners überhaupt drie ministers en een staatssecretaris nodig zijn? Zeker wanneer deze al rollend over het straat vechten...

De Belgische belastingbetaler alweer de dupe...

dinsdag, 13 augustus, 2013

Vorige week vernamen we dat tijdens de eerste zes maanden van dit jaar “de restbank” Dexia bijna één miljard euro verlies boekte. En u mag het raden: alweer zijn het de Belgische belastingbetalers die hier zullen voor moeten opdraaien.

Per Belg geven we ongeveer 5000 euro aan garanties voor het slechte deel van de Dexia-groep.

Deze waarborgen zijn een enorme gok en hypothekeren de welvaart en de toekomst van België. De Belgische belastingbetaler zou altijd de eerste prioriteit moeten zijn bij elke beslissing die men ter zake neemt.

De Belgische Alliantie roept deze mensen ter verantwoording en verwijt de politici enig gebrek aan respect voor het land en voor elke Belgische belastingbetaler.

Elk land met enig zelfrespect kan dit niet links laten. Genoeg is genoeg! Wake up Belgians!

De zesde staatshervorming: splitsing kinderbijslag

zaterdag, 3 augustus, 2013

Bijna 15% van onze landgenoten zijn arm. Het is een hallucinant cijfer: 1,5 miljoen mensen leven in België met weinig perspectief op lotsverbetering of dreigen slachtoffer te worden van de armoede.

Kinderen zijn in de eerste plaats mee het slachtoffer van zo’n armoede situatie, terwijl zij de volwassenen van morgen zijn, de toekomst van ons land.

De zesde staatshervorming omhelst onder meer de overheveling van de kinderbijslag naar de deelstaten en is de meest ingrijpende van deze hervorming.

Voor de Belgische Alliantie is deze overheveling absoluut geen zaligmakend reddingsmiddel en brengt ze weinig zoden aan de dijk. Bovendien dreigt men te bekomen dat, afhankelijk van de regio, dezelfde kinderen toch een verschil in behandeling zullen krijgen.